कविता- सुर्यमुखि

-सुजाता बस्याल

अर्को जन्ममा
के बन्ने सोध्यो भने कसैले
मेरो जवाफ
सुर्यमुखि हुनेछ,

जमिनमा
मन अड्याएर
घामलाइ हेरिरहँदा
पुगौँ र चुमौँ नलाग्दो हो त?
आकाशको पाखुरामा
तैपनि
बाँचिरहेछ उ
आफु बन्न खोज्नेहरुको काँधमा
मुस्कान अड्याएर
जसका
कानहरु सुन्छन्
खुशीको संगित

उसैगरि
बस्दि हुँ
लैजानेहरुको हातमा टपक्क
जसपछि
फालेमा पनि कतै
फेरि
फल्न र फुल्न
सहयोगको योग जुराउनु पर्दैन ~

शौर्यको विर्य नदेखाइ
हाँस्दछ सुर्यमुखि
हरेक होशहरुको नाउँमा
सँगसँगै
घामसँग जुधेका आँखामा डुबेर
र्‍याल निकाल्ने झ्यालको भुलबाट
खस्दो हो
ईष्र्याको आँशु,

फुलिरहेपछि एकैसाथ
रुचाउनेहरुको रचना
रोचक बन्छ
मेरो पनि एउटा
शिर्षक बन्छ ~~
आवरण
आकर्षक बन्छ ~~